Vanzelfsprekend?
Afgelopen weekend liep ik met mijn kinderen de Veluwse Wandeltocht. Ondanks de regen was het weer een feestje. Wie weleens heeft meegelopen, herkent het vast: hoe dichter je bij het centrum komt, hoe groter de drukte, hoe luider de fanfares en hoe meer snoep er wordt uitgedeeld. Sommige kinderen weten precies waar opa, tante of buurvrouw klaarstaat om iets lekkers om hun nek te hangen. Andere kinderen, die bijvoorbeeld nog maar kort in Nijkerk wonen of een klein netwerk hebben, richten zich vooral op het wandelen. Wat me opviel: hoe meer snoepkettingen, hoe minder indruk dit vaak nog leek te maken. Lekker natuurlijk, maar ze hadden niet anders verwacht. Het hoort er gewoon bij. Terwijl voor een ander één simpele dropveterketting uit onverwachte hoek een groot feest is.
Het zette me aan het denken over hoe snel we gewend raken aan wat we hebben en hoe makkelijk we dan vergeten hoe waardevol het eigenlijk is. Die gedachte kwam extra binnen omdat ik onlangs bij een uitvaart was van een jonge vader. In de dagen daarna merkte ik dat ik bewuster en met andere ogen keek naar al die kleine momenten. Momenten die normaal zo gewoon zijn, maar opeens zoveel betekenen. Wat vaak zo vanzelfsprekend lijkt, voelt ineens weer als een groot goed.
Ook op school zijn er veel van zulke ogenschijnlijke vanzelfsprekendheden. Dat we in vrijheid kunnen leren bijvoorbeeld. Of dat er ruimte is voor verschillende meningen en dat iedereen welkom is. Het lijkt zo normaal, maar dat is het niet.
Zie je de waarde nog? Sta eens stil bij wat je zo vanzelfsprekend vindt en ontdek hoe bijzonder het eigenlijk is.
Anne Klop,
Afdelingsleider havo/atheneum leerjaar 1 en 2